Bielenie warzyw
Bielenie warzyw przeprowadza się w celu poprawy ich walorów smakowych. Ma to sens jedynie w przypadku niektórych warzyw, min. selera naciowego, endywii, porów i szparagów. Zabieg ten polega na odbarwieniu nadziemnych części roślin (liści, ogonków liściowych, pędów) poprzez ograniczenie dochodzącego do nich światła. Stosuje się tu obsypywanie roślin ziemią bądź okrywanie osłonami np. z folii.
Bielenie selera naciowego
Wykonując ten zabieg możesz znacząco poprawić walory smakowe selera naciowego. Dzięki temu ogonki liściowe selera będą delikatniejsze w smaku i stracą gorycz. Bielenie rozpocznij na 6 tygodni przed terminem zbioru (najlepiej gdy seler wyrośnie na wysokość około 30 cm). W tym celu powiąż w pęczki wszystkie liście selerów, a następnie ogonki liściowe owiń tekturą, papierem lub czarną folią i zawiąż sznurkiem. Gdy rośliny podrosną możesz dodać drugi "kołnierz" osłaniający łodygi.
Uwaga: pamiętaj, że bieli się tylko łodygi selera naciowego. Liści natomiast nie bielimy!
Seler naciowy można też bielić poprzez obsypanie roślin ziemią aż po blaszki liściowe. Niestety przy tej metodzie liście selera przechodzą zapachem ziemi i z tego względu nie polecam Ci tego sposobu. Warto też zaznaczyć, że wybielony seler naciowy, choć smaczniejszy, zawiera mniej składników odżywczych i witamin. Do Ciebie zatem należy wybór czy wolisz seler smaczniejszy, czy zdrowszy.
Bielenie endywii
Podobnych wątpliwości nie ma natomiast w przypadku uprawy endywii. W tym przypadku bielenie jest konieczne. Zielone liście endywii mają bardzo gorzki smak i w zasadzie nie nadają się do spożycia. Po wybieleniu nabierają barwy żółtobiałej, tracą swoją gorycz, stają się kruche i delikatne w smaku.
Bielenie endywii rozpocznij z początkiem września (na około 2 tygodnie przed zbiorem). Liście endywii powinny być już dobrze wyrośnięte. Na przeprowadzenie zabiegu wybierz pogodny suchy dzień. Liście endywii zbierz w pęczek, a następnie zwiąż w górnej części (można też założyć gumkę). Związane liście powinny utworzyć rodzaj rozety. Powinny być tak związane aby do środkowych liści nie dochodziły promienie słońca. Jednak nie zbyt mocno, aby liście mogły nadal swobodnie się rozrastać. Dzień wykonania zabiegu powinien być suchy, gdyż mokre liście po związaniu szybko gniją. Z tego samego względu endywie z zawiązanymi liśćmi podlewaj ostrożnie, aby woda nie dostawała się wewnątrz rozet.
Jest jeszcze inny sposób na wybielenie endywii. Zamiast wiązać liście w rozety, możesz po prostu zakryć rośliny osłonami z odwróconych do góry dnem doniczek, kartonów lub czarnej folii. Ta metoda wydaje się być prostsza ale wymaga użycia akcesoriów do okrycia roślin. Wybierz zatem ten sposób, który będzie dla Ciebie wygodniejszy.
Uwaga: bielenie endywii przeprowadzaj stopniowo, w miarę potrzeb. Bielone liście endywii nie nadają się nawet do krótkotrwałego przechowywania i muszą być spożywane zaraz po zbiorze. Nie biel zatem roślin przeznaczonych do przechowywania. Te endywie wykop tuż przed nadejściem mrozów, a następnie zadołuj w wilgotnym piasku w ciemnej piwnicy. Zadołowane rośliny będą powoli ulegać bieleniu i będzie możliwe ich stopniowe spożywanie w okresie zimowym.
Bielenie szparagów
Jak już wspominałem wcześniej, bielić można też szparagi. Wykonujemy to jednak w innym terminie - wczesną wiosną. Szparagi bieli się poprzez kopczykowanie, czyli obsypywanie bielonych części roślin ziemią. Wiosną, gdy tylko zaczną pojawiać się wypustki, usyp nad rzędami szparagów wały z ziemi. Wały wyrównaj grabiami i ubij łopatką. W pierwszym roku plonowania szparagów, wały powinny mieć wysokości około 20 cm od powierzchni gleby i szerokość około 40 cm. W następnych latach uprawy, wały powinny być wyższe (do 35 cm) i szersze (60 do 90 cm).
Tekst opracowano na podstawie: W. Wadas, Bielenie Warzyw, Działkowiec, Nr 9/98, s. 54 oraz C. Brickell, Wielka Encyklopedia Ogrodnictwa, MUZA SA, Warszawa 1994, s. 326, 327, 348, 349.
