Wiosna w kolorze błękitu
Nie znam nikogo, komu nie podobał by się piękny lazur sierpniowego nieba. Ale żeby go zobaczyć wcale nie trzeba czekać aż do pełni lata. Wystarczy jeśli w ogrodzie posadzimy kilka roślin, których kwiaty będą nam przypominały odbicie letniego nieba.
Poznajmy zatem gatunki roślin nadające się doskonale do urozmaicenia palety barw w naszym ogrodzie, a przy tym niezbyt wymagające jeśli chodzi warunki uprawy. Może się o nie pokusić już początkujący miłośnik roślin. Rośliny te za odrobinę troski włożonej w pielęgnację, odwdzięczą się pięknymi kwiatami w kolorze błękitu.
Sezon na lazurowo - niebieskie akcenty w ogrodzie zaczyna się już w połowie marca i trwa nie przerwanie aż do pierwszych przymrozków. Ja jednak chciałbym się skupić na kilku ciekawszych gatunkach i odmianach roślin, które powinny znaleźć szersze zastosowanie w naszych ogrodach dzięki pięknej barwie kwiatów oraz wiosennemu okresowi kwitnienia.
Przylaszczki (Hepatica)
Jako pierwsze zakwitają niestrudzone przylaszczki dodając uroku każdemu zakątkowi ogrodu, w którym się pojawią. W uprawie najczęściej spotyka się przylaszczkę pospolitą (Hepatica nobilis) o niewielkich gwiazdkowych kwiatach w zachwycającym odcieniu błękitu oraz przylaszczkę siedmiogrodzką (Hepatica transsylvanica) o podobnej barwie, ale o kwiatach dużo większych niż jej poprzedniczka.
Gatunek ten zasiedlał pierwotnie obszary Siedmiogrodu (znane również pod powszechniejszą nazwą jako Transylwania). W dawnych czasach używano tych roślin do sporządzania leków na schorzenia wątroby, wierząc, że jeśli jakaś część rośliny przypomina dany narząd to jest ona cudownym panaceum na wszystkie jego dolegliwości. Przylaszczki świetnie rosną w półcieniu drzew liściastych, zwłaszcza buków, których opadłe liście, zalegające grubą warstwą na podłożu, stanowią ściółkę przeciwdziałającą utracie wody z gleby. Rośliny te preferują stale wilgotną, próchniczą glebę o lekko alkalicznym odczynie. Na odpowiednim stanowisku wysiewają się same, dzięki czemu plama błękitu jaką tworzą kwiaty wiosną powiększa się z roku na rok.
Zawilce (Anemone)
W okresie kwitnienia przylaszczek budzi się do życia kolejna roślina, która dała początek pięknej ogrodowej odmianie o niebieskich kwiatach. Mowa tu o zawilcu gajowym (Anemone nemorosa) pierwszy człon łacińskiej nazwy znaczy 'tańczący na wietrze' i odnosi się zapewne do kwiatów osadzonych na delikatnych łodyżkach, które wirują w czasie podmuchów wiatru. Obecnie uprawia się wiele odmian zawilca gajowego, ale do najładniejszych moim zdaniem należy 'Allenii' o większych niżu gatunku, kwiatach w pięknym odcieniu koloru niebieskiego. Rośliny świetnie spisują się jako wypełnienie pustych przestrzeni pod koronami drzew w okresie wczesnowiosennym i pozostają dekoracyjne, dzięki swoim ząbkowanym listkom, aż do połowy lata. Ich wymagania ograniczają się jedynie do zwiększonej ilości światła w okresie kwitnienia oraz próchnicznego podłoża.
Tą odmianę, jak też pozostałe, rozmnażamy przez podział kruchych zgrubiałych korzeni w okresie kiedy rośliny przechodzą okres spoczynku (koniec lata).
Ułudki (Ompholodes)
Kolejną rośliną niezastąpioną w podokapowych nasadzeniach wśród drzew i krzewów liściastych jest ułudka wiosenna (Omphalodes verna) . Jest to gatunek szybko rozrastającej się byliny o niewielkich wymaganiach względem światła, wody i gleby. Rośliny tworzą na przełomie kwietnia/marca soczyście niebieskie kwiaty w soczyście niebieskim kolorze. Kwitnienie rozpoczyna się zanim jeszcze rozwiną się w pełni liście więc rozrośnięte kępy tworzą lazurowe 'kałuże' w różnych zakamarkach ogrodu wprowadzając tak rzadko spotykany kolor na rabaty.
Innym gatunkiem spokrewnionym z powyższą rośliną jest ułudka kappadocka (Omphalodes cappadocica), a raczej jej odmiana 'Starry Eyes' o rewelacyjnych białych kwiatach z szeroką niebieską pręgą przez środek każdego płatka. Rośliny mają bardzo podobne wymagania jak ułudka wiosenna, a czasie kwitnienia stanowią prawdziwą ozdobę ogrodu. Po przekwitnięciu rośliny wolą lekki cień więc sąsiedztwo ocieniających je krzewów lub drzew jest bardzo wskazane.
Brunnera (Brunnera)
Kaukaska niezapominajka, jak niektórzy nazywają brunerę wielkolistną (Brunnera macrophylla) to kolejny gatunek należący do czołówki jeśli chodzi o piękny lazurowy kolor kwiatów. Roślina kwitnie jeszcze przed pełnym rozwojem liści ładnymi bukiecikami kwiatów przypominających do złudzenia niezapominajki (stąd pewnie jej powszechna nazwa). Kwiaty rozwijają się w największej masie na początku kwietnia, ale samo kwitnienie trwa nieprzerwanie aż do maja. Roślina ta nie ma szczególnych wymagań jeśli chodzi o warunki uprawy. Będzie jedynie wdzięczna za nie przesychające stanowisko oraz nawożenie kompostem raz w sezonie. Jeśli miejsce, w którym ją posadzimy będzie jej odpowiadać, w niedługim czasie obdarzy nas potomstwem z obfitego samosiewu.
Mertensja (Mertensia)
Niezwykłą pięknością pochodzącą z dalekiej Ameryki Północnej jest mertensja wirginijska (Mertensia virginica). Uważana za kapryśną, świetnie nadająca się do pół cienistych miejsc pod okapami wyższych drzew. Znakomicie rośnie żyznej, próchnicznej glebie, która nie przesycha wiosną i latem. O jej urodzie stanowią zwisające grona soczyście niebieskich dzwonkowatych kwiatów zebrane w spore grona na szczycie czterdziesto centymetrowej łodygi. W czasie kwitnienia nikt nie przechodzi obok niej obojętnie.
Jedyną wadą tego gatunku jest to, że cała nadziemna część łodygi szybko zasycha po kwitnieniu. Pozostają jedynie mięsiste korzenie, dzięki którym roślina odrodzi się w przyszłym roku. Pamiętając o tym warto sadzić ją w pobliżu roślin, które w czasie jej kwitnienia przypadającego na kwiecień/maj dopiero rozpoczynają swój rozwój, a będą stanowić wypełnienie rabaty, kiedy mertensja wejdzie w stan uśpienia.
Gwidon
